HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA

“Baba, seni çok seviyorum. Lütfen beni boşama.”

Duyduğumuz annesi babası ayrılan küçük bir kızın çığlığıydı.

Nedense böyle bir izlenim edindim çevremde.

Evlilikler bitebilir elbette. Eşler anlaşamayabilir, geçinemez ve boşanabilirler.

Ama nedense boşanmalarda babalar çocuklarını da boşuyorlar.

Evlatlarını görmek için çaba harcamıyorlar.

Nafaka vermemek için binbir takla atıyorlar.

Sanki boşanınca evlatlarından da boşanıyorlar.

Anlayamadığım şey şu:

Çocuğu veya çocukları eşiniz babasının evinden çeyiziyle mi getirdi?

O masumu siz birlikte getirmediniz mi dünyaya?

Anne dokuz ay karnında taşıdı diye o çocukta hakkınız çok mu daha az?

Boşanma aşamasında ve sonrası neden çocuklar size yük gibi görünüyor?

Neden kurtulmanız gereken bir eşya gibi bodrumdaki depoya ya da sığınağa kaldırmaya çalışıyorsunuz?

Boşanınca çocuğunuzun artık annesi veya babası değil misiniz?
Hakim kararıyla çocuğunuzdan da mı boşanıyorsunuz?

Olmuyor beyler.

Beyler diyorum, çünkü genelde erkekler yapıyor bunu?

Bazıları maddi manevi tüm desteğini çekiyor çocuktan.

Bazıları da sadece para vererek babalık yaptıklarını sanıyorlar.

Bazıları da yeniden evlendiklerinde ya da hayatlarına biri girdiğinde hemen unutuyorlar çocuklarını.

Oysa yeni eşi ya da hayat arkadaşı adamın çocuğu ve sorumlulukları olduğunu bilerek girmeli hayatına.

Kimse kimseden çocuğunu yok saymasını isteme hakkına sahip değil.

Bu cinsiyet fark etmeksizin herkes için geçerli.

Bir çocuk için annesinin, babasının desteğini hissetmek, onların her şartta kocaman bir dağ gibi arkasında durduğunu bilmek, onlardan sevgi, sıcaklık görmek o kadar önemli ki.

Bunlar olmadığında öyle çok eksik kalıyor ki insan.

Ve bu eksiklik bütün hayatına yansıyor.

Hayatta başarısız oluyor.

İlişkilerinde başarısız oluyor.

Evliliklerinde başarısız oluyor.

SEN YOKTUN, BEN YARIM KALDIM BABA

Sen yoktun, ben eksik kaldım baba

Hiçbir el okşamadı başımı

Hiç kimse silmedi gözyaşımı

Hiç kimse ısıtamadı ellerimi

Ne derdimi anlatabildim kimseye

Ne sevgimi gösterebildim

Her şey o kadar yanlış

Her an o kadar yalnızdım ki

Sen yoktun, ben yarım kaldım baba

Hiç kimse tamamlayamadı beni

Aradım, aradım, bulamadım

Hiçbir yerde sevgiyi

Hep sol yanımda bir eksiklik

Hep baş ucumda bir öksüzlük

Sen yoktun

Ben tamamlanamadım baba…

#haticenayır

Tam da bu satırları yazarken bu şiir döküldü işte yüreğimden klavyeme.

Lütfen çocuklarınızı eksik bırakmayın.

Lütfen boşanırken çocuklarınızı da boşamayın.

Bugün de böyle işte.

Keyifli bir hafta sonu diliyorum bu satırları okuyan okumayan herkese.

Sevgiyle, huzurla ve ille de AŞKLA…