HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA

“Siz YENİ YIL deyin adına.

Ben hep aynı.”

Demeyeceğim yazımın sonuna eklediğim eski bir şiirimde olduğu gibi.

Bu kez aynı olmasın.

Bu kez her şey çok güzel olsun.

Kötüler cehennem olsun gitsin.

İyiler hak ettiğini bulsun.

Adil ve yasalara uyulan bir yıl olsun.

Ne Anayasa delinsin ne de AİHM kararları ihlal edilsin.

Düşünmek suç olmaktan çıkarılsın.

Silivri’nin kapıları açılsın.

Etrafa doğruluk, eşitlik, haklılık saçılsın.

Haksız yere tutuklanmasın hiç kimse.

Gençler evlerine dönsün.

Artık şu dikta ateşi sönsün.

Demokratik kuralların geçerli olduğu bir yıl istiyorum.

Konuşmaktan, yazmaktan korkmasın hiç kimse.

İktidarı eleştirdik diye hakkımızda davalar açılmasın.

Süleyman Demirel, Turgut Özal 

kadar hoşgörülü olsun başımızdaki.

 

Emekliler otel odalarında tamamlamasın kalan yıllarını.

Rahat yüzü görsünler artık ahir ömürlerinde.

Bir simit, bir şişe suyla parklarda oturmasınlar saatlerce.

Güzel, sıcacık bir kafede oturup kahvelerini içebilsin, yemeklerini hesapsızca yiyebilsinler.

Bir sıcak yemek, biraz et geçebilsin arada kursaklarından.

Torunlarına yeni yıl hediyesi alabilsinler.

Gençlerimiz yurt dışı hayali kurmasın.

Hayallerini ülkelerinde gerçekleştirebilsinler.

Her genç okuma imkanı bulsun.

Gençlerin umudu yok edilmesin.

Şahsıma ne mi istiyorum?

Sağlık olsun, gerisi hikaye bence.

Güzellikler, iyilikler bulsun hepimizi.

Ülkemiz için her şey çok güzel olsun.

Ötesi bulur bizleri.

Sizlere eski bir yeni yıl şiirim…

YENİ YIL

Siz “yeni yıl” deyin adına

Ben “hep aynı”

Çiçekler takıp da saçlarıma

Şöyle bir göbek atmak vardı

Kadıköy meydanında

Öyle uğurlanmalıydı

Eski yıl

Işıl ışıl gözlerinde

Kendimi bulmalıydım

Saatler on ikiyi vurduğunda

Sana sarılmalıydım

Sıkıca

Parmaklarımda

Bir sürü yüzük olmalıydı

Ama en çok

O gece yarısı verdiğin 

Tek taş parlamalıydı

Susmalıydı tüm müzikler

Şehir bandosu

Yalnız bizim için

“Happy New Years” çalmalıydı

Kalplerimizdeki ordu 

Son savaşında

Yenmeliydi artık ayrılığı 

Ne kadar hüzün de bıraksa

Ne kadar ölüm de saçmış olsa

Aşkla göndermeliydik 

Yaşanmış anıları

Sonra tam adım attığında

Yeni yıl ülkemize

Haykırmalıydık 

Avazımız çıktığı kadar

“Yeni yıl

Mutluluk

Sağlık

Aşk getir bize”

Böyle olmalıydı karşılama

“Hep aynı” değil…

#haticenayır 

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyeme.

Mutlu, sağlıklı, huzurlu bir yıl olsun sevdiklerimizle birlikte.

Hoş gel 2026.

Hoş gelmeyeceksen gelmesen de olur.

Tuhaf bir dünyada yaşıyoruz artık…
İnsanlar bir tıkla bir saniyede arkadaş, bir günde dost, bir haftada sevgili, bir ayda da düşman oluveriyor birbirine…
Eeee, sanal dünya işte. Olsun artık o kadar, değil mi?
Oysa eskiden öyle miydi?
Arkadaş olmak, dost bulmak bu kadar kolay, bu kadar ucuz değildi eskiden.
Dostlukların değeri vardı.
İki tatlı söz eden, güzel bir yorum yapan, bir gülücük koyanla dost olunmuyordu eskiden.
Çok şey gerekiyordu arkadaş, dost, sevgili olabilmek için…
Tuhaf bir dünyadayız dedim ya…

Ne demek istediğimi anlatayım biraz.
Sosyal paylaşım sitelerinden haberdar olmayan yoktur artık bence.
En gencimizden en yaşlısına zamanımızın epey önemli bir kısmını buralarda dolaşarak geçiriyoruz.
Bu arada Esra Erol vb. televizyon programlarında sosyal medyadan sevgili yapıp evini, eşini terk edenler de az değil.
Ben bunu pek onaylamıyorum.
Bekar olanlara diyecek bir şeyim yok.
Ama evli olup da burada sevgili peşinde dolaşanları erkek kadın fark etmeden onaylamıyor ve kınıyorum.
İnsan evliliğinde mutlu olmayıp arayış içinde de olabilir.
Ama ne şiş yansın ne kebap diyerek iki tarafı da idare etmeye çalışmak hiç hoş değil bence.
Önce kendine, sonra eşine, sonra sevgili adayına saygısızlık.
Kendine saygısını kaybeden insan da bir zahmet olmasın bence.

Mutsuzsundur, anlarım.
Eşine sevgin bitmiştir, anlarım.
Gidememek, boşanamamak nedir, işte bunu anlayamıyorum.
Boşan önce ve sonra sözüm meclisten içeri, ne bok yersen ye yani…
Boşanacak gücü olmayanı da anlamam mümkün değil.
Zorunluluklar, çocuklar vb. bahanelerin arkasına da sığınmayın lütfen.
Çocuklarınız da evli ve mutsuz bir anne babayla büyümeyi değil, boşanmış ve mutlu bir anne babayla büyümeyi emin olun ki tercih edeceklerdir.
Velev ki boşandıktan sonra onların sizin de çocuklarınız olduğunu unutmayıp her safhada annelerine destek olmaya devam ederseniz elbette.
Boşanınca çocuklarınızdan da boşanmıyorsunuz, lütfen bunu unutmayın.
Anneleri çocuklarını babasının evinden çeyiz olarak getirmedi.
Beceremeyecekseniz…
O zaman ayağınızı kıracak ve oturacaksınız oturduğunuz yerde.
Hiçbir şey de aramayacaksınız boşanacak cesaretiniz yoksa.

O kadar çok ağzımın açık kaldığı olaylar duyuyorum ki.
Kadınlar gidiyor, adam salya sümük gelip karısını arıyor bu programlarda.
Kadını buluyorlar. İşte genellikle TikTok denen sosyal mecradan biriyle tanışmış ve ona kaçmış oluyor. Arkasında üç dört çocuk bırakarak bir de. Sonra medyatik olan kaçtığı adam da (ki bazen adam da evli olabiliyor.) baskılara ve rezalete dayanamayarak vazgeçiyor bu ilişkiden. Kadın ortada mı kalıyor? Elbette ki hayır. Kocası “Karımdır, çocuklarımın anasıdır.” diyerek affediyor kadını gözyaşları içinde.
Allah belasını versin bu tür yozlaşmış ilişkilerin.
Biz mi bozulduk, yoksa eskiden beri mi böyle bozuktuk?
Sosyal medyaya suç bulmuyorum.
Sosyal medya burada sütü bozuk insanın önünü açıyor zaten.
Yapmak isteyen her şartta bir yolunu bulur ve yapar bence.
Zaman mı onursuz, yoksa ben mi biraz eski kafalı kaldım, bilmiyorum.

Hiç tanımadığınız bir insanla arkadaş olmak da çok kolay bu sitelerde.
Normalde ben artık sanalda gerçek hayatta tanımadığım kişilerin arkadaşlık tekliflerini epeyce kaliteli ortak arkadaşımız yoksa kabul etmiyorum. İlk başlarda ediyordum. Ama artık etmiyorum. Ve sanırım doğrusu da bu…
Çünkü sanal ortamda insan kendini nasıl, ne kadar tanıtmak istiyorsa o kadar tanıtıyor. İpuçlarını yakalamak size kalıyor. Ne kadarını yakalayabilirseniz artık…
Oysa gerçek dünyada bir söz, bir bakış, bir davranış o kadar çok şey anlatıyor ki yerine göre…
Anlayana tabii o da…
Ben çok kolay arkadaşlık kuran bir insanım.
Bu sanal alem için de böyle oldu genelde. Yanıldığım da oldu tabii. Ama genelde yanılmadım. Çünkü insan yazarken ne kadar saklamak istese de belli eder kendisini. Yazarken özenli olan insan hayatta da öyledir genellikle. Bence bir insan Türkçemizi yazarken katletmiyorsa o insanın gerçek hayatta da size zararı dokunmayacaktır. İstisnalar yok mu,var elbette ve kaideyi bozmaz, bunu da unutmayın sakın.
Tabii ki sanal alemde bulduğum o kadar güzel dostlarım oldu ki. Ve onlar iyi ki varlar. İnsan aşk arıyorsa onu da bulabiliyor aslında. Ama bunda da çok dikkatli olmak lazım. Karşınızdakinin ne aradığından emin olun. Kişiler aşk, sevda, yanıyorum, ölüyorum ayağına yanaşıp sizi kandırabiliyorlar. Bazılarının tek istediği ya para, ya da sanal veya gerçek seks. Bunu ayırt edebilmek de çok çok önemli. Yoksa üzülen siz olursunuz ve kullanıldığınızla kalırsınız. Ben de onu kullanıyorum diyenleriniz beni kale almasın lütfen. Bir “tık”la hayatınızın aşkını bulabileceğiniz gibi bir tıkla her şeyinizi de kaybedebilirsiniz. Demedi demeyin.
Unutmayın, damdan düşenin halinden damdan düşen anlıyor. Damda oturan değil.

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyeme.
Güzel arkadaşlıklara, dostluklara, doğru insanlara, kaliteli, onurlu aşklara diyelim.
Yorumlarınızı bekliyorum.
Sevgiyle ve aşkla…

Zincirlikuyu mezarlığının girişinde “Her canlı ölümü tadacaktır.” yazar.
Ben bunu “Her canlı yaşlılığı tadacaktır.” olarak kısmen değiştireceğim.
Tabii ki yaşlanmadan ölenler de olabilir.
Ama sonuçta yaşlılık bayağı büyük bir yüzdemizin tadacağı bir durum.
2024 dünya nüfus verilerine göre yaşlı nüfus oranının en yüksek olduğu ülke % 35,8 ile Monaco imiş. Türkiye bu sıralamada % 10,2 ile dünya ortalaması olan %10’un azıcık üzerine çıkmış durumda.
2023 yılındaki dünya en genç nüfus verilerine göre Türkiye % 15.1 ile dünya ortalaması olan % 15,5 değerine oldukça yakın durumdaymış.
Türkiye nüfusu da başımızdakilerin en az üç çocuk diye bas bas bağırmalarına rağmen durmadan yaşlanıyor.
Doğurmuyoruz artık.
Hatta evlenmiyoruz bile.
Nedeninin de ekonomik ve politik olduğunu kimse inkâr edemez.
İki kişi her ikisi de çalışırken bile zor geçiniyor evlendiklerinde artık.
Nasıl olacak peki?
İnsanlar geçinemiyorken, üstüne üstlük herkes yurt dışına çıkmaya ve kendini kurtarmaya çalışırken, paramız pul olmuşken…
Nasıl evlenelim?
Nasıl çocuk doğuralım?
Hükümetten komik evlenme yardımları, evlenme destekleri bir de…
En son evlenenlere 30.000 TL destek diye bir şey duymuştum.
Nasrettin Hoca’nın da dediği gibi:
Bunlar ya dayak yememişler, ya da sayı saymasını bilmiyorlar.
30.000 TL. şu an bir buzdolabı parası bile değil.
Bir ev döşemek bu zamanda en az 1.000.000 TL.
Yazıyla da yazıyorum bir milyon Türk Lirası.
Bunu da rast gele söylüyorum.
Belki daha da fazladır.
Bir nikah, bir düğün, ev kurmak kaça mal olur en az acaba?
Bunları yapacaklar, bir de üç çocuk, oh maşallah…
İki değil kaç yakaları varsa ömür boyunca bir araya gelmez artık.
Şimdiki zaman gençleri bir lokma, bir hırka da istemiyor artık.
Bizim zamanımızda öyle miydi?
Biz evlendik.
Aileden de hiç destek görmedik neredeyse.
Ne altın istedim, ne takı.
Ev eşyalarımızın çoğunu ikinci el aldık.
Bir Almancıdan aldığımız ikinci el bir yatak odamız vardı.
Televizyonumuz bile yoktu.
Daha sonra taksitle aldık onu da.
Düğün salonunun parasını üzerimize takılan takılardan ayırıp verdik.
Olsun, birbirimizi seviyorduk. Zamanla her şeyimiz olurdu elbette.
Şimdiki gençlerde var mı bu gözü tokluk?
Olmadığını hepimiz biliyoruz.
Ayrıca ana baba evi rahat.
Ekmek elden, su gölden, yemek, çamaşır vb. anneden.
Sevgilin de oluyor, arada buluşuyorsunuz.
O sende kalıyor, sen onda.
Niye evlenip de sorumluluk alsın ki?
Ev kiraları da olmuş bir dünya.
Oturduğumuz bölgede 1+1 daire kirası en az 35.000 TL.
Asgari ücret 21.000 TL.
Gençler kira mı ödesin, ev mi geçindirsin, çocuk mu yapsın?
Aile evinde bile anca geçiniyorlar etliye sütlüye karışmadan.
Bence de evlenmesinler sürüneceklerse.
Herkes evlenmek zorunda değil.
Herkes çocuk sahibi olmak zorunda da değil elbette.
Onlara da saygı duyalım.
Ve “Ne zaman evleneceksin? Ne zaman doğuracaksın?” diye sormaktan vazgeçelim eyyyy yaşlılar ve eyyy devlet büyükleri…

Ben yaşlılık, yaşlılar üzerine bir yazı düşünüyordum yazmaya başladığımda, yazdığım yazıya bakın.
İnsanın ruhu genç olunca yazdıkları da gençlere oluyor demek ki.
Onu da bir ara yazarım artık.

Bu Pazar günü de bunlar düştü yüreğimden klavyeme.
Sizin gençler ne durumda?
Katılıyor musunuz yazdıklarıma?
Yorumlarınızı bekliyorum.

Sevgiyle ve aşkla…

Herkesin mutluluk tarifi başkadır bence.
Benim için mutluluk dünyayı gezip görmek ve bunu yapabileceğim kadar da para.
Bir de bunun için sağlık elbette.

Mutlu olmak için sizce ne gerekir?
Aşk mı sonsuza kadar sürecek? (Ki bence böyle bir aşk yok.)
Sayamayacağınız kadar çok para mı?
Sonsuz sağlık mı?
Bunlardan biri bile yeter aslında.
Ben aşk’a inanmıyorum artık.
Herkes menfaat ve seks peşinde zamanımızda.
Emekli maaşın ne kadar?
Evin var mı?
Araban var mı?
Para gelir de gider de.
“İnsanın elinin kiri.” demiş atalarımız.
Var ki bir pislik, öyle demişler.
Sağlık da sonsuza kadar sürmüyor.
Ölümsüz değiliz. (Ki olmak da istemem.)
Bir gün hepimiz öleceğiz ne kadar sağlıklı olsak, kendimize baksak da.
Öyleyse mutluluk nedir?
Mutluluk elle tutulmayan bazı şeyleri kendiniz için yaratmanızdır bence.
Sürekli mutluluk var mıdır?
Ben mutluluğun güzellikleri anlık yakalamak olduğunu düşünüyorum.
Bence sürekli mutluluk yoktur.
Ne olursanız olun, neyiniz olursa olsun.
Anlık güzellikler dedim de bu da herkes için başkadır elbette.
Benim için neler midir?
Mesela canım kankam Özlem’imle gün batımı seyrederken bir fincan kahveyi yudumlamaktır.
Vapurla karşıya geçerken martılara simit atıp onların simidi yakalamaya çabalamalarını seyretmektir.
Bir sokak kedisine mama vermek, onun bacağına sürtündüğünü görmektir.
Bir tencere yaprak sarması yapıp çocuklarım Cemre ve Ömer ile keyifle yemektir.
Kankalarım Aysun, Zafer ve Sevil ile bir kafede takılıp bir şeyler içmek, belki de okey oynamaktır.

Canım Aysel annemi telefonla arayıp onun sesimi duyunca keyiflenen sesini duymaktır.
İstanbul Erzurumlular Vakfı Türk Sanat Müziği Korosu’nda korocanlarım ve canım Mehsem Özşimşir hocamla birlikte her Perşembe meşk etmektir.
Koro çalışmamızın olduğu İstanbul Erzurumlular Vakfı Lokalinden İstanbul’u ve gün batımını seyretmektir.
Cumba Edebiyat Kampına katılmak, orada Deniz Ayfer Tüzün ve Esra Odman İyier hocalarımızla öykü denemeleri yapmak, onları hep birlikte okuyup eleştirmek, katılımcı dostlarla da bir arada olmaktır.

Şiir yazmaktır.

Rize Fındıklı’ya gidip can dostlarım Memnune ve Yıldız’ı görmektir.

Yıllanmış kankalarım Oya ve Naciye ile birlikte olmaktır.
Bunlara daha bir sürü şey ekleyebilirim.
Sizin için mutluluk nedir?
Bir düşünün bakalım, nelerden keyif alırsınız?
Ne gülümsetir sizi?
Neyi yaparken içiniz huzur, keyif ve mutluluk dolar?
Öyleyse onları yapmaya ve çoğaltmaya devam diyorum.
Mutluluk, sizi mutlu eden anları bulmaktır.

Mutluluk her şeye rağmen yaşamak ve umudunu asla kaybetmemektir.
Herkes kendi mutluluğunu kendi yaratmalıdır.
Kendine zaman ayırmak.
Kendini sevmek.
Bunlar parayla olan şeyler değil.
Paran yoksa kahveni termosa koyar, yanına iki fincan alırsın.
Sahil yoksa bir su kenarı, ağaç altı bulursun.
Dostun yoksa en yakın dostunu, kendini alırsın yanına.
Önemli olan ne, biliyor musunuz?
Hayatı sevmek.
Ben hayatı hep sevdim.
Kendimi de elbette.
Hayatı ve kendinizi hep sevin.
Hayattan da kendinizden de asla vazgeçmeyin.
Her şartta, her şeye rağmen.
Hayatı severseniz o da sizi seviyor ve sizden asla vazgeçmiyor.

Bakın ben hayattan ve kendimden hiç vazgeçmedim.
Her şeye rağmen.
Kanser oldum 2006 yılında.
Ağırladım ve uğurladım bu davetsiz misafiri.
2023 Mart’ta beynime pıhtı attı.
Sol tarafıma felç indi.
On beş dakika sonra yürüyerek gittim gelen ambulansa.
Dört gün yattım hastanede.
“Felç inmiş, geri gitmiş.” dedi doktor.

Söylemesi kolay demeyin.
Mükemmel şartlarım yok benim de.
Allahtan evim var da kira ödemiyorum.
Bir de alt baremden bir emekli maaşım var.
Geçinmeye çalışıyorum işte.

Çocuklarım da destek veriyorlar gerektiğinde elbette.
Ama sizi mutlu edecek birçok şey parayla satılmıyor.
Bunları keşfetmeniz önemli.
Keşfedin, yapın ve mutlu edin kendinizi.
Birazcık daha çok param olsun, elbette isterdim.
Ama olanla mutsuz da edebilirsiniz kendinizi, mutlu da.
En azından mutlu olmayı mı deneseniz acaba?

Bir düşünün bakalım.
Olduğunuz şartlarda nasıl mutlu edersiniz kendinizi?
Mutsuz hissettiğiniz yerde durmayın.
Bitirmek istediğiniz ilişkiyi bitirin.
Kimseye mecbur değilsiniz, unutmayın.
Mutluluk sizin için nedir?
Yorumlarınızı bekliyorum.

Bu pazar da bunlar düştü yüreğimden klavyemin tuşlarına.
Sevgiyle, huzurla ve ille de aşkla…

Hani içinden şiirler akardı yüreğimin.

Hani bir nehirdim üzerinde sözcüklerin çağladığı.

Hani aşktım ben.

Hani sonsuza kadar sürecekti.

Hani öldükten sonra bile hep yüreğinde olacaktım.

Hep böyle söylenir, değil mi?

Hep “sonsuza kadar” denir.

İyi günde, kötü günde, ölüm bizi ayırıncaya kadar.

Ama ölüm değildir asla.

Ayıran her zaman genellikle yeni biri, yeni bir heyecandır.

Günümüzde sözdür hepsi.

Söz uçar, aşk da uçuyor artık.

Sadece yaşananlar kalıyor.

Yaşananların da aşk uçtuktan sonra hiçbir anlamı yok bence.

Aşk böyle değildi eskiden.

Eskiden, çokkkk eskiden.

Hiç bitmeyecekmiş gibi.

Hep sonsuza kadar sürecekmiş gibi.

Dünyada tek bir kişi varmış gibi.

Hep size, sadece size aşkla bakacakmış gibi.

Siz de ona hep aşkla bakacakmışsınız gibi.

Ama bu devirde aşk mı kaldı?

Bu devirde var olan sadece seks ve para.

“An’da kal, an’ı yaşa.” diye bir şey çıkarmışlar bir de.

Yani an’da kalacaksın, adamın istediğini yapacaksın, an bitince de yok olacaksın.

Başka her şey önemsiz.

Aşk değil önemli olan.

Sevişmek mi istiyorsun, sevişeceksin.

An’ın tadını çıkaracaksın.

Bu elbette erkekler için çok daha kolay.

Çünkü onlar duygu ile çalışmıyorlar.

Onların kafası tek bir şeye çalışıyor genellikle.

Seks varsa tamam, yoksa hemen başka kapıya.

Belki bazı kadınlar da böyledir, bilemiyorum.

Ama bildiğim şu ki duygu ile çalışan kadınlar, an’da da duygu ile var olabilirler.

Sevmedikleri biriyle sevişemezler.

Yani an’da kalabilmek mümkün değildir onlar için.

AŞK’ın adı SEKS olmuş zamanımızda.

Ne kadar kolay yatağa giriyorsan, ne kadar güzel sevişiyorsan o kadar AŞK.

Erkekler adına konuşuyorum.

SEKS bitince AŞK da bitiyor elbette.

İstisnalar var mı?
Vardır elbette ama o kadar az ki günümüzde sözünü bile etmeye değmez.

Erkek için seks bitmiş, aşk da bitmiştir.

Kadın için ise belki de hiç olmayan Aşk artık gitmiştir ve giderken onu da götürmüştür yanında. 

Artık yalnızdır.

Artık yüreğinde aşk değil, giden aşkın boşluğu vardır.

Ve bu boşluğu ne kadar süre sonra, ne ile, ne şekilde dolduracağı ona kalmıştır.

Ya kolay yolu seçerek giden aşkın yaraları kapanmadan yeni bir aşka(!!!)  yelken açar; ya da yaralarının iyileşmesini bekler.

Bu onun tercihi olacaktır.

Ama kabuk bağlamamış bir aşkın üzerini yeni bir aşkla kapatmak yapacağı en büyük yanlış olacaktır.

Tabii giden gerçek bir aşk ise, seks değilse.

Aşk değilse rast gele…

Yüreğiniz elveriyorsa ve cesaretiniz varsa dilediğiniz her kapıya uzanabilirsiniz.

Yeni aşklar sizindir artık.

Bekleme yapmanıza gerek yoktur.

Amacınız sevmek sevilmek değilse çok da beklemeyeceksinizdir zaten.

GİDERKEN SEN

Oysa sana gelmiştim, sadece bir nefestin
Bir avuç gökyüzüydün sessizce sarıldığım 
Bir martı çığlığında yitirdim ellerini
Şimdi buruk bir dünsün, güne koyamadığım

Oysa hep benimleydin, asla gitmeyecektin
Son nefesimde bile asla yitmeyecektin
Uykusuz bir sabahın koynundayım her gece
Sanırım ben ölünce bitecek bu işkence

Tenim tenine hasret, ellerim ellerine
Güneş hiç batar mıydı baksaydım gözlerine
Oysa bir avuç umut, bir damla yeryüzüydün
Gittin sen, giderken de beni acıya gömdün

Oysa aşk kokuyorduk, hep aşkla bakacaktık
Ölüme giderken de el ele olacaktık
Şimdi bir uzak kentsin asla gelemediğim
Hep mutlu ol, aşkla kal benim canım sevgilim…

HATİCE NAYIR

Kadın işte.

Kullanılsa da AŞK’tır adı ne yazık ki.

Ya da kendini böyle kandırmayı tercih ediyordur.

Size bekleme yapmanızı gerektirecek gerçek aşklar diliyorum.

Bir de bitmeyen varsa ondan.

Ben bitmeyen aşkın olmadığını düşünüyorum.

Kendimden bile sıkılıyorum bazen.

Yıllarca, bir ömür bir insana aşık olmak mümkün müdür?

Bence değil.

Peki sizler ne düşünüyorsunuz?

Katılıyor musunuz yazdıklarıma?

Yorumlarınızı bekliyorum.

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyeme…

Sevgiyle, dostlukla, aşkla.

Aşk için ne gerekir insana?

Olmazsa olmazlarımız nelerdir?

Güzellik mi, para mı, aynı şehirde olmak mı?

Bence hiçbiri değil.

Güzellik kavramı kişiden kişiye değişir.

Birini çok çirkin bulursunuz, hiç tipiniz değildir belki.

Ama ağzını açtığı anda dünyanın en yakışıklı erkeği veya dünyanın en güzel kadını olabilir.

Bence insan bir bütündür.

Görmeli, konuşmalı, hissetmelisiniz onu.

Aranızda dağlar, yollar, uçurumlar da olabilir.

Önemli olan o kişinin size yanınızdaki insanlardan daha yakın olup olmadığıdır.

Aşk için ne gerekir insana?

Biraz ümit, bir damla dostluk, bir parça anlayış, çokça huzur mu?

Tanımak mı, güvenmek mi?

Yoksa hiç tanımadan, sadece sezgilerle dalıvermek mi o ucu bucağı görünmeyen okyanusun içine?

Aşk için ne gerekir insana?

Bir insanı çokça tanımadan güvenebilir misiniz ona?

Bir insana hiç dokunmadan sevebilir misiniz onu?

Bir insanla sadece konuşarak adı AŞK olan o derin okyanusa dalabilir misiniz?

Bir insanın sesi o kadar çok şey barındırır ki içinde.

O sesin size hissettirdikleriyle uzak diyarlara, sevdalara, hüzünlere, mutluluklara gider dönersiniz bir anda.

Sadece sesiyle o kadar güzel sarmalayabilir ki bir insan sizi, siz de şaşar kalırsınız.

Bir insanın sesi o kadar ele verir ki kendini size,  sanki onu çok uzun yıllardır tanıdığınızı sanırsınız.

Bir insan sesiyle öyle bir güvene boğar ki sizi, onun elini tutmak ve tüm dünyayı karşınıza almak istersiniz.

Bir insan sadece konuşarak öyle bir sevdirir ki kendini size…

Bir insan sözleriyle tüm dünyayı serebilir önünüze…

İnanırsınız, güvenirsiniz, öylece kalakalırsınız şaşkınlıkla.

Aşk için bunlar değil midir gereken insana?

Sana saygı duyuyorum.

Sana güveniyorum.

Seni seviyorum.

Saygı, güven, sevgi…

İşte aşkı var eden muhteşem üçlü…

Eğer bunlar yüreğinize çoktan girmiş, hatta orayı mekan etmeye başlamışsa “geçmiş ola” diyebiliriz.

Aşk çoktan yüreğinize çöreklenmiştir.

Bundan sonrası ne mi olur?

O sizi sevmiş, sevmemiş, umurunuzda bile değildir.

Olmamalıdır.

Aşk tek kişilik bir duygudur.

Ve karşılıklı, ya da karşılıksız mutlaka yaşanmalıdır.

Aşk’a inanmaktan vazgeçmeyin sakın.

Aşk’a inanırsanız bir gün karşılaşma ihtimaliniz mutlaka olacaktır.

Ama inanmıyorsanız karşılaşsanız da yanınızdan geçip gidecektir.

Bunları yazdım ama yine de gerçekçi olmak lazım elbette.

Sizlere ergenler gibi hiç düşünmeden bu deryaya dalmanızı öğütlemiyorum.

Ben bunu çok yaptım.

Hayatım boyunca hep yüreğimin götürdüğü yere gittim.

Hep de geri döndüm.

Yine olsa yine giderim.

Bu da benim akılsız yüreğim olsun.

Sizlere bunu öğütlemiyorum.

İnsan çok üzülüyor ve çok yoruluyor.

Sonra da aşktan kaçarak yalnızlığına gömülüyor işte.

Benim gibi…

Hayata asla küsmedim aşka küsmüş olsam da.

Sonu hep uçurum çünkü.

Ve ben artık düşmekten yoruldum.

Yukarı tırmanacak gücüm de yok eskisi gibi.

Birazcık var olan gücümü, neşemi aşka değil kendime saklıyorum artık.

EY AŞK

Ey aşk,

Gözlerimdeydin

Ellerimdeydin

Yüreğimdeydin

Ruhum işgalde

Aklım firarda

Ömrüm zararda

Olsan da

Olmasan da

Artık ne fayda

Ben bittim, kalmadım.

Bekledim

Gelmedin

Gelme artık…

Diyor Hatice Nayır.

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyemin tuşlarına…

Aşk’sız kalmamanız umuduyla, diyeceğim de beddua gibi gelebilir bazılarına.

Sevgiyle, dostlukla ve aşkla…

Bir AŞK nasıl doğar?

Ne zaman doğar?

Niçin doğar?

Aşk doğmadan önce yaşanan sancılar var mıdır doğum sancısına benzeyen?

Ya da pat diye sezaryenle doğan bir şey midir AŞK?

Aşkın ebeveyni var mıdır?

Yoktan var olan, vardan yok olan bir duygu mudur yoksa?

Aşk neye benzer?

Kanatları var mıdır sizce?

Yoksa bir meleğin kanatları altına mı saklanmıştır?

Aşk ne renktir?

Kaç renkten oluşur?

Gökkuşağına mı benzer?

Aşk, rengarenk midir?

Aşkın cinsiyeti var mıdır?

Aşk bu kadar karmaşık, anlaşılmaz bir duyguysa kadın mıdır acaba?

Hâlâ ne olduğuna karar veremediğimiz bir duygu.

Onunla da olmuyor, onsuz da.

Hayatımıza girse bir türlü, girmese başka türlü.

Varlığı mı daha iyi, yokluğu mu?

Anlayamadığımız, anlatamadığımız, anlaşamadığımız tek konu nerdeyse.

EY AŞK!..

Hakkında şiirler, şarkılar yazılan…

Hemen aklıma gelen bir sürü şarkı var şu anda isminde “AŞK” sözcüğünün geçtiği…

AŞK denilen ateşe yanalım mı?

AŞK nedir, nasıldır, bilen var mı?

AŞKın kanununu yazsam yeniden

AŞKın aldı benden beni

AŞKa gönül vermem, AŞKa inanmam

Ah, AŞK

AŞKım baksana bana

AŞK ölmez, biz ölürüz

Adı AŞK olsun

AŞK kaç beden giyer

AŞK gibi, sevda gibi, huysuz ve tatlı kadın

Bana bir AŞK masalından şarkılar söyle

Gizli AŞK bu, söyleyemem derdimi hiç kimseye

Gezdiğim dikenli AŞK yollarında

Seni uzaktan sevmek AŞKların en güzeli

Güle sorma, o bilmez; AŞKı, sevdayı, neşeyi

Silemezler gönlümden ne AŞKını, ne seni

AŞKın bahardı, ümitler vardı

AŞKın bana değdi değeli

AŞKın o sihirli elini hisseder gibiyim

AŞKa gönül vermem, AŞKa inanmam

Şu yalan dünyayı AŞKsız geçirme

AŞK bu değil, yapma güzel

Gözlerin bir AŞK bilmecesi sorar gibi

Ve daha aklıma gelmeyen niceleri…

Aşk bu kadar şarkılara, şiirlere konu olan bir şey ve hâlâ tam olarak ne olduğunu, nasıl olduğunu, neden olduğunu anlayabilen yok.

Olacağını da sanmıyorum.

Ve olmasın da bence.

Böyle gizemli, sır dolu, çözülemez, ulaşılamaz kalması çok daha güzel.

Çünkü böyle kaldığı sürece AŞK hep var olacak, hiç bitmeyecek.

Aşkı anlamak için kırk fırın AŞK yemek gerek belki de.

AŞK İŞTE

Hayat işte

Kiminin ömrü baş ağrısı

Kiminin ömrü saltanat

Her şeye rağmen

Ölüme inat

Yaşamak

Sendin oysa

Gönlüme düşen cemre

Gelmeyen yarınlar

Gizlenen umutlar

Şimdi sadece yaşamak

Şimdi hayat sadece sana bakmak

İçimde bitimsiz bir umut

Coşkuya acıkmış olmak

Ya kelebekler özgür

Ya da aşk

Şimdi tek tutkum

Seninle kalmak

Bir kuşlar, bir de kalbim sevgili

Hiç söz dinlemiyorlar

Hepsi pır pır uçuyorlar

Sana bakınca

Hayat göz kırpıyor bana

Yeniden başlıyoruz

Kaldığımız yerden aşka

Ve bahara…

#haticenayır

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyemin tuşlarına…

Hayatınızdan, yüreğinizden, yaşamınızdan, dünyanızdan AŞK hiç eksik olmasın, olur mu?

Sevgiyle, dostlukla, AŞK’la.

(*) Bestekârı Avni Anıl’ı ve söz yazarı İlham Behlül Pektaş’ı sevgi, saygı ve rahmetle anıyorum. Işıklar içinde olsunlar.