HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA

Hani içinden şiirler akardı yüreğimin.

Hani bir nehirdim üzerinde sözcüklerin çağladığı.

Hani aşktım ben.

Hani sonsuza kadar sürecekti.

Hani öldükten sonra bile hep yüreğinde olacaktım.

Hep böyle söylenir, değil mi?

Hep “sonsuza kadar” denir.

İyi günde, kötü günde, ölüm bizi ayırıncaya kadar.

Ama ölüm değildir asla.

Ayıran her zaman genellikle yeni biri, yeni bir heyecandır.

Günümüzde sözdür hepsi.

Söz uçar, aşk da uçuyor artık.

Sadece yaşananlar kalıyor.

Yaşananların da aşk uçtuktan sonra hiçbir anlamı yok bence.

Aşk böyle değildi eskiden.

Eskiden, çokkkk eskiden.

Hiç bitmeyecekmiş gibi.

Hep sonsuza kadar sürecekmiş gibi.

Dünyada tek bir kişi varmış gibi.

Hep size, sadece size aşkla bakacakmış gibi.

Siz de ona hep aşkla bakacakmışsınız gibi.

Ama bu devirde aşk mı kaldı?

Bu devirde var olan sadece seks ve para.

“An’da kal, an’ı yaşa.” diye bir şey çıkarmışlar bir de.

Yani an’da kalacaksın, adamın istediğini yapacaksın, an bitince de yok olacaksın.

Başka her şey önemsiz.

Aşk değil önemli olan.

Sevişmek mi istiyorsun, sevişeceksin.

An’ın tadını çıkaracaksın.

Bu elbette erkekler için çok daha kolay.

Çünkü onlar duygu ile çalışmıyorlar.

Onların kafası tek bir şeye çalışıyor genellikle.

Seks varsa tamam, yoksa hemen başka kapıya.

Belki bazı kadınlar da böyledir, bilemiyorum.

Ama bildiğim şu ki duygu ile çalışan kadınlar, an’da da duygu ile var olabilirler.

Sevmedikleri biriyle sevişemezler.

Yani an’da kalabilmek mümkün değildir onlar için.

AŞK’ın adı SEKS olmuş zamanımızda.

Ne kadar kolay yatağa giriyorsan, ne kadar güzel sevişiyorsan o kadar AŞK.

Erkekler adına konuşuyorum.

SEKS bitince AŞK da bitiyor elbette.

İstisnalar var mı?
Vardır elbette ama o kadar az ki günümüzde sözünü bile etmeye değmez.

Erkek için seks bitmiş, aşk da bitmiştir.

Kadın için ise belki de hiç olmayan Aşk artık gitmiştir ve giderken onu da götürmüştür yanında. 

Artık yalnızdır.

Artık yüreğinde aşk değil, giden aşkın boşluğu vardır.

Ve bu boşluğu ne kadar süre sonra, ne ile, ne şekilde dolduracağı ona kalmıştır.

Ya kolay yolu seçerek giden aşkın yaraları kapanmadan yeni bir aşka(!!!)  yelken açar; ya da yaralarının iyileşmesini bekler.

Bu onun tercihi olacaktır.

Ama kabuk bağlamamış bir aşkın üzerini yeni bir aşkla kapatmak yapacağı en büyük yanlış olacaktır.

Tabii giden gerçek bir aşk ise, seks değilse.

Aşk değilse rast gele…

Yüreğiniz elveriyorsa ve cesaretiniz varsa dilediğiniz her kapıya uzanabilirsiniz.

Yeni aşklar sizindir artık.

Bekleme yapmanıza gerek yoktur.

Amacınız sevmek sevilmek değilse çok da beklemeyeceksinizdir zaten.

GİDERKEN SEN

Oysa sana gelmiştim, sadece bir nefestin
Bir avuç gökyüzüydün sessizce sarıldığım 
Bir martı çığlığında yitirdim ellerini
Şimdi buruk bir dünsün, güne koyamadığım

Oysa hep benimleydin, asla gitmeyecektin
Son nefesimde bile asla yitmeyecektin
Uykusuz bir sabahın koynundayım her gece
Sanırım ben ölünce bitecek bu işkence

Tenim tenine hasret, ellerim ellerine
Güneş hiç batar mıydı baksaydım gözlerine
Oysa bir avuç umut, bir damla yeryüzüydün
Gittin sen, giderken de beni acıya gömdün

Oysa aşk kokuyorduk, hep aşkla bakacaktık
Ölüme giderken de el ele olacaktık
Şimdi bir uzak kentsin asla gelemediğim
Hep mutlu ol, aşkla kal benim canım sevgilim…

HATİCE NAYIR

Kadın işte.

Kullanılsa da AŞK’tır adı ne yazık ki.

Ya da kendini böyle kandırmayı tercih ediyordur.

Size bekleme yapmanızı gerektirecek gerçek aşklar diliyorum.

Bir de bitmeyen varsa ondan.

Ben bitmeyen aşkın olmadığını düşünüyorum.

Kendimden bile sıkılıyorum bazen.

Yıllarca, bir ömür bir insana aşık olmak mümkün müdür?

Bence değil.

Peki sizler ne düşünüyorsunuz?

Katılıyor musunuz yazdıklarıma?

Yorumlarınızı bekliyorum.

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyeme…

Sevgiyle, dostlukla, aşkla.

Aşk için ne gerekir insana?

Olmazsa olmazlarımız nelerdir?

Güzellik mi, para mı, aynı şehirde olmak mı?

Bence hiçbiri değil.

Güzellik kavramı kişiden kişiye değişir.

Birini çok çirkin bulursunuz, hiç tipiniz değildir belki.

Ama ağzını açtığı anda dünyanın en yakışıklı erkeği veya dünyanın en güzel kadını olabilir.

Bence insan bir bütündür.

Görmeli, konuşmalı, hissetmelisiniz onu.

Aranızda dağlar, yollar, uçurumlar da olabilir.

Önemli olan o kişinin size yanınızdaki insanlardan daha yakın olup olmadığıdır.

Aşk için ne gerekir insana?

Biraz ümit, bir damla dostluk, bir parça anlayış, çokça huzur mu?

Tanımak mı, güvenmek mi?

Yoksa hiç tanımadan, sadece sezgilerle dalıvermek mi o ucu bucağı görünmeyen okyanusun içine?

Aşk için ne gerekir insana?

Bir insanı çokça tanımadan güvenebilir misiniz ona?

Bir insana hiç dokunmadan sevebilir misiniz onu?

Bir insanla sadece konuşarak adı AŞK olan o derin okyanusa dalabilir misiniz?

Bir insanın sesi o kadar çok şey barındırır ki içinde.

O sesin size hissettirdikleriyle uzak diyarlara, sevdalara, hüzünlere, mutluluklara gider dönersiniz bir anda.

Sadece sesiyle o kadar güzel sarmalayabilir ki bir insan sizi, siz de şaşar kalırsınız.

Bir insanın sesi o kadar ele verir ki kendini size,  sanki onu çok uzun yıllardır tanıdığınızı sanırsınız.

Bir insan sesiyle öyle bir güvene boğar ki sizi, onun elini tutmak ve tüm dünyayı karşınıza almak istersiniz.

Bir insan sadece konuşarak öyle bir sevdirir ki kendini size…

Bir insan sözleriyle tüm dünyayı serebilir önünüze…

İnanırsınız, güvenirsiniz, öylece kalakalırsınız şaşkınlıkla.

Aşk için bunlar değil midir gereken insana?

Sana saygı duyuyorum.

Sana güveniyorum.

Seni seviyorum.

Saygı, güven, sevgi…

İşte aşkı var eden muhteşem üçlü…

Eğer bunlar yüreğinize çoktan girmiş, hatta orayı mekan etmeye başlamışsa “geçmiş ola” diyebiliriz.

Aşk çoktan yüreğinize çöreklenmiştir.

Bundan sonrası ne mi olur?

O sizi sevmiş, sevmemiş, umurunuzda bile değildir.

Olmamalıdır.

Aşk tek kişilik bir duygudur.

Ve karşılıklı, ya da karşılıksız mutlaka yaşanmalıdır.

Aşk’a inanmaktan vazgeçmeyin sakın.

Aşk’a inanırsanız bir gün karşılaşma ihtimaliniz mutlaka olacaktır.

Ama inanmıyorsanız karşılaşsanız da yanınızdan geçip gidecektir.

Bunları yazdım ama yine de gerçekçi olmak lazım elbette.

Sizlere ergenler gibi hiç düşünmeden bu deryaya dalmanızı öğütlemiyorum.

Ben bunu çok yaptım.

Hayatım boyunca hep yüreğimin götürdüğü yere gittim.

Hep de geri döndüm.

Yine olsa yine giderim.

Bu da benim akılsız yüreğim olsun.

Sizlere bunu öğütlemiyorum.

İnsan çok üzülüyor ve çok yoruluyor.

Sonra da aşktan kaçarak yalnızlığına gömülüyor işte.

Benim gibi…

Hayata asla küsmedim aşka küsmüş olsam da.

Sonu hep uçurum çünkü.

Ve ben artık düşmekten yoruldum.

Yukarı tırmanacak gücüm de yok eskisi gibi.

Birazcık var olan gücümü, neşemi aşka değil kendime saklıyorum artık.

EY AŞK

Ey aşk,

Gözlerimdeydin

Ellerimdeydin

Yüreğimdeydin

Ruhum işgalde

Aklım firarda

Ömrüm zararda

Olsan da

Olmasan da

Artık ne fayda

Ben bittim, kalmadım.

Bekledim

Gelmedin

Gelme artık…

Diyor Hatice Nayır.

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyemin tuşlarına…

Aşk’sız kalmamanız umuduyla, diyeceğim de beddua gibi gelebilir bazılarına.

Sevgiyle, dostlukla ve aşkla…

Bir AŞK nasıl doğar?

Ne zaman doğar?

Niçin doğar?

Aşk doğmadan önce yaşanan sancılar var mıdır doğum sancısına benzeyen?

Ya da pat diye sezaryenle doğan bir şey midir AŞK?

Aşkın ebeveyni var mıdır?

Yoktan var olan, vardan yok olan bir duygu mudur yoksa?

Aşk neye benzer?

Kanatları var mıdır sizce?

Yoksa bir meleğin kanatları altına mı saklanmıştır?

Aşk ne renktir?

Kaç renkten oluşur?

Gökkuşağına mı benzer?

Aşk, rengarenk midir?

Aşkın cinsiyeti var mıdır?

Aşk bu kadar karmaşık, anlaşılmaz bir duyguysa kadın mıdır acaba?

Hâlâ ne olduğuna karar veremediğimiz bir duygu.

Onunla da olmuyor, onsuz da.

Hayatımıza girse bir türlü, girmese başka türlü.

Varlığı mı daha iyi, yokluğu mu?

Anlayamadığımız, anlatamadığımız, anlaşamadığımız tek konu nerdeyse.

EY AŞK!..

Hakkında şiirler, şarkılar yazılan…

Hemen aklıma gelen bir sürü şarkı var şu anda isminde “AŞK” sözcüğünün geçtiği…

AŞK denilen ateşe yanalım mı?

AŞK nedir, nasıldır, bilen var mı?

AŞKın kanununu yazsam yeniden

AŞKın aldı benden beni

AŞKa gönül vermem, AŞKa inanmam

Ah, AŞK

AŞKım baksana bana

AŞK ölmez, biz ölürüz

Adı AŞK olsun

AŞK kaç beden giyer

AŞK gibi, sevda gibi, huysuz ve tatlı kadın

Bana bir AŞK masalından şarkılar söyle

Gizli AŞK bu, söyleyemem derdimi hiç kimseye

Gezdiğim dikenli AŞK yollarında

Seni uzaktan sevmek AŞKların en güzeli

Güle sorma, o bilmez; AŞKı, sevdayı, neşeyi

Silemezler gönlümden ne AŞKını, ne seni

AŞKın bahardı, ümitler vardı

AŞKın bana değdi değeli

AŞKın o sihirli elini hisseder gibiyim

AŞKa gönül vermem, AŞKa inanmam

Şu yalan dünyayı AŞKsız geçirme

AŞK bu değil, yapma güzel

Gözlerin bir AŞK bilmecesi sorar gibi

Ve daha aklıma gelmeyen niceleri…

Aşk bu kadar şarkılara, şiirlere konu olan bir şey ve hâlâ tam olarak ne olduğunu, nasıl olduğunu, neden olduğunu anlayabilen yok.

Olacağını da sanmıyorum.

Ve olmasın da bence.

Böyle gizemli, sır dolu, çözülemez, ulaşılamaz kalması çok daha güzel.

Çünkü böyle kaldığı sürece AŞK hep var olacak, hiç bitmeyecek.

Aşkı anlamak için kırk fırın AŞK yemek gerek belki de.

AŞK İŞTE

Hayat işte

Kiminin ömrü baş ağrısı

Kiminin ömrü saltanat

Her şeye rağmen

Ölüme inat

Yaşamak

Sendin oysa

Gönlüme düşen cemre

Gelmeyen yarınlar

Gizlenen umutlar

Şimdi sadece yaşamak

Şimdi hayat sadece sana bakmak

İçimde bitimsiz bir umut

Coşkuya acıkmış olmak

Ya kelebekler özgür

Ya da aşk

Şimdi tek tutkum

Seninle kalmak

Bir kuşlar, bir de kalbim sevgili

Hiç söz dinlemiyorlar

Hepsi pır pır uçuyorlar

Sana bakınca

Hayat göz kırpıyor bana

Yeniden başlıyoruz

Kaldığımız yerden aşka

Ve bahara…

#haticenayır

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyemin tuşlarına…

Hayatınızdan, yüreğinizden, yaşamınızdan, dünyanızdan AŞK hiç eksik olmasın, olur mu?

Sevgiyle, dostlukla, AŞK’la.

(*) Bestekârı Avni Anıl’ı ve söz yazarı İlham Behlül Pektaş’ı sevgi, saygı ve rahmetle anıyorum. Işıklar içinde olsunlar.

“Neden bana yaşamasını öğretmediler?” 

Demiş değerli yazar Oğuz Atay “Tutunamayanlar” isimli romanında.

 

Bana da yaşamayı öğreten olmadı. Kimseden de öğretmesini beklemedim zaten.

Öğretecek olanlara da öğreten olmamıştı ki. İnsan bilmediği şeyi öğretebilir mi? Ya da hayat öğretilecek bir şey midir?

Belki de annelerimiz, babalarımız ve daha da büyüklerimiz yaşamayı öğrenemeden gittiler. Böyle giden o kadar çok insan var ki benim tanıdığım. Sizler de biraz düşünseniz ne kadar çok olduklarını göreceksiniz.

 

Bence yaşamak öğrenilecek bir şeydir. Ben nasıl öğreneceğimibilmediğim halde öğrenmeye ve öğretmeye çalıştım yine de.

Hayattan ders aldım hiç usanmadan. Yeter artık, demeden. Uyanık olduğum her zaman diliminde hayatı dinledim. Ders saatlerini uzatmak için de çok uyumadım. Her sabah altıda uyandım. Güneş beni görünce doğdu. Gün beni görüp aydınlandı. Martılar beni görünce cıvıldadılar. İstanbul beni görünce uyandı.

Kuşlarla özgürlüğü, denizle huzuru, yeşille büyümeyi öğrendim.

Ayla ışığı, yıldızlarla parlamayı, güneşle aşkı öğrendim.

Ağlamayı, gülmeyi, savaşmayı, sevişmeyi, uslanmayı öğrendim.

Bir ateştim, küle döndüm.

Bir küldüm, güle döndüm.

Ve hep yüzümü hayata döndüm.

 

Yaşamanın ne kadar güzel olduğunu göremeyenler, hayatın nasıl öğrenileceğini, nasıl yenileceğini, nasıl yenileneceğini, mutluluğun çok ufak şeylerde saklı olduğunu bilmeyenler, göremeyenler ne kadar çok şey kaçırdıklarını da öğrenemediler.

O yüzden üzülecekleri bir şey de olmadı.

Yaşamayı öğrenemeden ölüp gittiler sonra da.

Hayat bir şey kaybetti mi? 

Elbette ki hayır ama gidenler yaşayamadan gittikleri için çok şey kaybettiler.

 

Ben ölsem de gam yemem.

Çünkü hayatı hep sevdim.

Çünkü hayata hiç yenilmedim.

Çünkü hayattan çok şey öğrendim.

Çünkü hayattan hiç vazgeçmedim.

Her şeye rağmen.

Üzülmedim mi? Elbette üzüldüm.

Kırılmadım mı? Elbette kırıldım.

Vazgeçtim mi? ASLA.

Yenildim mi? ASLA.

Hayata hiç yenilmedim. He zaman, her şartta dimdik ayaktakaldım.

Kanser oldum. 

“Hoş geldin benim güzel kanserim, davetsiz misafirim! Seni çok güzel ağırlayacağım ve geldiğin gibi de uğurlayacağım.” dedim. 

Öyle de yaptım.

 

Öğrendiklerimi çocuklarıma da öğrettim.

Onlar da yaşamayı, hayatı seven, pırıl pırıl çocuklar oldular.

Yaşamak güzel şey.

Her şeye rağmen.

Onlar da biliyorlar.

Eminim ki başkalarına da öğreteceklerdir.

 

Bu arada bir şiirimde ne demişim bakın:

 

 

ELDE VAR İKİ

Bıktıysanız yaşamaktan

Usandıysanız acılardan

Hayat hep üzerinize geliyorsa

Hiç beklemeyin

Hemen yeni bir gökyüzü çizin kendinize

 

 

Gülümseyen bir güneş koyun önce 

Işıldasın gün boyu neşeyle

Sonra tüy bulutlar ekleyin

Ve o bulutların üstüne çıkıp

Hayatı keyifle dinleyin

 

 

Sonra mavilerle boyayın göğü

Turkuaz denizleri sakın unutmayın

Beyaz bir yelkenliye binip ardından

Rüzgârı da mutlaka peşinize alın

 

 

Denizde yunuslar dolaşsın neşeyle

Martılar da eşlik etsin onlara

Balıkların hepsine haber salın

Mutluluğun en sakin olduğu yerde kalın

 

 

Masmavi bir gökyüzü çizin mutlaka kendinize 

Sevgiyi de ekleyin bolca üzerine

Hayattan ümidinizi kestiğiniz yerde

Aşkı ve gökyüzünü alın yüreğinize 

 

Daha ne olsun

Elde var iki işte…

#haticenayır

 

 

 

VE ALTMIŞ DÖRT YAŞIMDAN HAYATA DİYORUM Kİ:

Hayat, sana çok teşekkür ederim.

Her şeye rağmen güzeldin.

Mutlu da ettin, mutsuz da. Yalnız da oldum, kalabalık da.Aşkla da yaşadım, aşksız da.

Güzel günlerim de oldu, yok saydığım günlerim de.

Düşe kalka yürüdüm çizdiğin yolda. Çizgi dışına çıkmak da güzeldi çoğu zaman.

Seçtiğim yollar yanlış da olsa hiç pişman olmadım.

Her yaşadığımın bana bir şeyler kattığının hep farkındaydım.

Çok yenildim, çok hırpalandım. Düştüm, hep yeniden ayağa kalktım.

Kül oldum, hep küllerimden doğdum.

Kaç gün, kaç ay, kaç yıl daha yaşarım, bilmiyorum.

Ama sana söz veriyorum.

Sağlığım yerinde oldukça, sevdiklerim yanımda oldukça,

Senden hiç vazgeçmeyeceğim.

Yoluma koyduğun engeller, verdiğin sıkıntılar, yaşattığın dertler olmasaydı

Ben bugünkü ben olmazdım.

Her şeye rağmen benden vazgeçmediğin için, keşke dedirtmediğin için,

HAYAT, SANA ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM.

 

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyemin tuşlarına.

Hayatı, yaşamayı sevip sevmediğinizi düşünün.

Yaşamayı öğrenebildiniz mi?

He şeye rağmen her şeyde mutluluk bulmaya çalıştınız mı?

Hayatı sevin ve hiç vazgeçmeyin lütfen.

Zaman akıp gidiyor ve geriye saramıyoruz ne yazık ki.

 

Keyifli bir hafta sonu diliyorum bu satırları okuyan okumayan herkese.

Sevgiyle, huzurla ve ille de AŞKLA…

 

“Baba, seni çok seviyorum. Lütfen beni boşama.”

Duyduğumuz annesi babası ayrılan küçük bir kızın çığlığıydı.

Nedense böyle bir izlenim edindim çevremde.

Evlilikler bitebilir elbette. Eşler anlaşamayabilir, geçinemez ve boşanabilirler.

Ama nedense boşanmalarda babalar çocuklarını da boşuyorlar.

Evlatlarını görmek için çaba harcamıyorlar.

Nafaka vermemek için binbir takla atıyorlar.

Sanki boşanınca evlatlarından da boşanıyorlar.

Anlayamadığım şey şu:

Çocuğu veya çocukları eşiniz babasının evinden çeyiziyle mi getirdi?

O masumu siz birlikte getirmediniz mi dünyaya?

Anne dokuz ay karnında taşıdı diye o çocukta hakkınız çok mu daha az?

Boşanma aşamasında ve sonrası neden çocuklar size yük gibi görünüyor?

Neden kurtulmanız gereken bir eşya gibi bodrumdaki depoya ya da sığınağa kaldırmaya çalışıyorsunuz?

Boşanınca çocuğunuzun artık annesi veya babası değil misiniz?
Hakim kararıyla çocuğunuzdan da mı boşanıyorsunuz?

Olmuyor beyler.

Beyler diyorum, çünkü genelde erkekler yapıyor bunu?

Bazıları maddi manevi tüm desteğini çekiyor çocuktan.

Bazıları da sadece para vererek babalık yaptıklarını sanıyorlar.

Bazıları da yeniden evlendiklerinde ya da hayatlarına biri girdiğinde hemen unutuyorlar çocuklarını.

Oysa yeni eşi ya da hayat arkadaşı adamın çocuğu ve sorumlulukları olduğunu bilerek girmeli hayatına.

Kimse kimseden çocuğunu yok saymasını isteme hakkına sahip değil.

Bu cinsiyet fark etmeksizin herkes için geçerli.

Bir çocuk için annesinin, babasının desteğini hissetmek, onların her şartta kocaman bir dağ gibi arkasında durduğunu bilmek, onlardan sevgi, sıcaklık görmek o kadar önemli ki.

Bunlar olmadığında öyle çok eksik kalıyor ki insan.

Ve bu eksiklik bütün hayatına yansıyor.

Hayatta başarısız oluyor.

İlişkilerinde başarısız oluyor.

Evliliklerinde başarısız oluyor.

SEN YOKTUN, BEN YARIM KALDIM BABA

Sen yoktun, ben eksik kaldım baba

Hiçbir el okşamadı başımı

Hiç kimse silmedi gözyaşımı

Hiç kimse ısıtamadı ellerimi

Ne derdimi anlatabildim kimseye

Ne sevgimi gösterebildim

Her şey o kadar yanlış

Her an o kadar yalnızdım ki

Sen yoktun, ben yarım kaldım baba

Hiç kimse tamamlayamadı beni

Aradım, aradım, bulamadım

Hiçbir yerde sevgiyi

Hep sol yanımda bir eksiklik

Hep baş ucumda bir öksüzlük

Sen yoktun

Ben tamamlanamadım baba…

#haticenayır

Tam da bu satırları yazarken bu şiir döküldü işte yüreğimden klavyeme.

Lütfen çocuklarınızı eksik bırakmayın.

Lütfen boşanırken çocuklarınızı da boşamayın.

Bugün de böyle işte.

Keyifli bir hafta sonu diliyorum bu satırları okuyan okumayan herkese.

Sevgiyle, huzurla ve ille de AŞKLA…

Beni gerçek hayattan tanıyanlar bilir.

Kendimi övmek gibi bir huyum yoktur.

Ama asla alçakgönüllülük yapmam ve doğruları söylemekten de hiç çekinmem.

Eğer yürekse önemli olan güzel bir insanım.

Bunu bilenler bilir.

Hani standartlara bakınca kilom var, ama yaşıma göre de fena sayılmam.

Zekama da şapka çıkartabiliriz.

Duygular dersen şelale.

Esprili ve eğlenceli biri olduğumu söyler tanıyanlar.

Kimsenin malında mülkünde de gözüm yoktur.

Eğitim, kariyer vb. ne isterseniz mevcut.

Hoş, bu saatten sonra fazla anlamı da yok.

Yıllardır kendi ayaklarım üzerinde dimdik duruyordum.

Hâlâ da öyleyim.

Ama ahhh şu emekli maaşları. Perişan etti hepimizi.

Bir de tam bir yıl önce kefen parası diye tanımladığımız tüm birikimim internetteki sahte bir yatırım şirketi tarafından hiç edildi.

Yani çok feci dolandırıldım.

Yani internette gördüğünüz her linke tıklamayın.

Kenarda bir kuruş param kalmadı.

İyi ki çocuklarım var da beni kimseye muhtaç etmiyorlar.

Ve kişi ayağını yorganına göre uzatmayı da bilmeli.

Artık ayaklarımız dışarda ama yorganı da değiştirmemiz çok zor.

İnsan yaş aldıkça yanında onu anlayacak, destek olacak, kalan hayatını paylaşacak bir insanı daha çok arıyor.

Peki, neden yalnızız öyleyse?

Ne arıyoruz ve kimi bekliyoruz?

Kriterlerimiz yok aslında.

Ama prensiplerimiz var birlikte yol alabileceğimiz, hayatı paylaşabileceğimiz insanla ilgili.

Ve genelde bunların hepsi bir insanda yok.

Ve genelde bunların çoğunu herkes istiyor da dillendirmek zor geliyor.

Sadece 3.madde bazı erkeklere ters gelebiliyor. Çünkü bazı erkekler kadını evde köle (!!!)  gibi görebiliyor.

Kadın yemek yapmasa, çamaşır yıkamasa, evi temizlemese, koynuna girmese niçin var, değil mi?

Ben de bu dillendirilmeyen şeyleri yazayım dedim.

Neler mi?

Okuyun bakalım:

1. Güven verecek. (Hiç yanlış yapma hakkı yok bu konuda.)

2. Kendine yetecek. (Maddi olarak benden hiçbir şey beklemeyecek. Kendime bile zor yetiyorum bu ekonomik şartlarda.)

3. Herkes kendi evinde oturacak. (Ne ben ona, ne o bana taşınma gereği duymayacağız. Yani asla sürekli birlikte oturmayacağız. Kimse kimseyi boğmayacak. Ama maddi durumumuz elverirse ortak bir evimiz de olabilir. Bu yaştan sonra çocuk da yapamayacağımıza göre.)

4. Zeki olacak. (Ama benden daha da zeki olsa bunu belli etmeyecek kadar zeki ve asla ukala değil.)

5. Benim, onun ve bizim hayatlarımız olacak. (Yapışık ikizler gibi yaşamak zorunda değiliz. İki tarafın da nefes alabileceği özel alanları mutlaka olmalı.)

6. Beni gerçekten sevecek, sevgisini, ilgisini belli edecek. (Ama sevgisiyle, ilgisiyle boğmayacak.)

7. Bana güvenecek ve hesap sormayacak. (Hesap vermekten nefret ederim. Ben de hesap sormam müthiş âşık değilsem, ben sorarsam o da sorsun.)

8. Yüreği, ruhu güzel olacak. (Yani insan olacak.)

9. Seyahat etmeyi, yeni yerler keşfetmeyi sevecek. Belki bir karavanı da olsa tadından yenmez. (Bence insanlar birbirlerini en iyi yolculuklarda tanır. Bir insanla tatilde, yolda ya da ufak bir karavanda anlaşabiliyorsanız, sorun çıkmıyorsa o kişiyle tereddütsüz evlenebilirsiniz.)

10. Kitap okumaktan, tiyatro, konser, sinema vb. kültürel etkinlikleri izlemekten keyif alacak. (Bunları sevdiğiniz bir insanla paylaşmanın keyfini yaşayanlar bilir.)

11. Temiz, bakımlı ve düzenli olacak. (Birlikteyken çorabını salondan, gömleğini banyodan toplamak istemiyorum.)

12. Görünüm olarak yaşı benden ne çok büyük, ne de çok küçük olmayacak. (Görenler de yakıştırsın hani. Yanında anası ya da kızı gibi durmayayım.)

13. Sigara içmeyecek. (Sigara kaynaklı hastalıklar konusunda hassasım ve sigaraya hiç tahammülüm yok. İçmeyene içen kişinin nasıl koktuğunu yaşayanlar bilir. Ayrıca kendi sağlığına özen göstermeyen bana niye özenli davransın?)

14. İçkiyle arası çok samimi olmayacak. (Yani sabahtan içmeye başlamayacak, ya da akşamcı olmayacak. İçince de dozunu kaçırmayacak.)

15. Mutlaka BEKAR olacak. (İnsan sevdiğini paylaşamıyor.)

16. Nikah yapmak zorunda değiliz. (Bizi bağlayan nikah olmayacak çünkü ama bunu konuşabiliriz. Nikah olursa da karşı taraf isterse mal ayrılığı sözleşmesi yapabiliriz. Kimsenin parasında pulunda gözüm olmadı bu yaşıma kadar. Bundan sonra da olmaz.)

17. Bana evde yardımcı olabilecek. Yemek yapmayı da sevse harika olur. (Malum belli bir yaştayız artık. Kendimize hizmet etmek bile zor geliyor.)

18. Ve en önemlisi AŞK olacak.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar.

Bunların hepsi bende var.

Bende olanları da karşımdaki insandan istemeye hakkım olduğunu düşünüyorum.

İsteyenin bir yüzü kara malumunuz.

Çoğu olsa, birkaçı olmasa olmaz mı?

Bunların yarısı da olsa olur belki.

Elektriğimizin tutması tolere edebilir bazı maddeleri.

Ama 1, 2, 3, 13, 14, 15 ve 18. maddeler olmazsa olmaz.

Yalnız şunu da ekleyeyim:

18.madde olursa hepsini silebilir bir anda. (Çünkü AŞK başa gelince mantık bir yıl izne çıkarmış. Üstelik yengeç burcu olduğum için bende hiç mantık da yoktur. Hayatım boyunca yüreğimin götürdüğü yere gittim. Hep de geri döndüm. Ama hiç akıllanmadım. Yine olsa yine giderim.)

Yalnızım ve biliyorum ki hep yalnız olacağım.

Yalnızlığımıza da alıştık aslında artık.

Bu kriterlerin hepsinin bir insanda olduğunu düşünmüyorum.

Ve bence AŞK ı bulmak da çok zor artık.

Şimdi yalnız olanlara soruyorum:

Sizler neden yalnızsınız?

Kriterleriniz ya da prensipleriniz var mı?

Aşk mı bekliyorsunuz?

Evliliğe mi karşısınız?

Unutamadığınız biri mi var?

Yalnızlığa çok mu alıştınız?

Ya da başka bir şey mi?

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyemin tuşlarına.

Neden yalnızsınız?

Cevaplarınızı bekliyorum.

Yorumlarınızı da…

Keyifli bir hafta sonu diliyorum bu satırları okuyan okumayan herkese.

Sevgiyle, huzurla ve ille de AŞKLA…