HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA

Hani içinden şiirler akardı yüreğimin.

Hani bir nehirdim üzerinde sözcüklerin çağladığı.

Hani aşktım ben.

Hani sonsuza kadar sürecekti.

Hani öldükten sonra bile hep yüreğinde olacaktım.

Hep böyle söylenir, değil mi?

Hep “sonsuza kadar” denir.

İyi günde, kötü günde, ölüm bizi ayırıncaya kadar.

Ama ölüm değildir asla.

Ayıran her zaman genellikle yeni biri, yeni bir heyecandır.

Günümüzde sözdür hepsi.

Söz uçar, aşk da uçuyor artık.

Sadece yaşananlar kalıyor.

Yaşananların da aşk uçtuktan sonra hiçbir anlamı yok bence.

Aşk böyle değildi eskiden.

Eskiden, çokkkk eskiden.

Hiç bitmeyecekmiş gibi.

Hep sonsuza kadar sürecekmiş gibi.

Dünyada tek bir kişi varmış gibi.

Hep size, sadece size aşkla bakacakmış gibi.

Siz de ona hep aşkla bakacakmışsınız gibi.

Ama bu devirde aşk mı kaldı?

Bu devirde var olan sadece seks ve para.

“An’da kal, an’ı yaşa.” diye bir şey çıkarmışlar bir de.

Yani an’da kalacaksın, adamın istediğini yapacaksın, an bitince de yok olacaksın.

Başka her şey önemsiz.

Aşk değil önemli olan.

Sevişmek mi istiyorsun, sevişeceksin.

An’ın tadını çıkaracaksın.

Bu elbette erkekler için çok daha kolay.

Çünkü onlar duygu ile çalışmıyorlar.

Onların kafası tek bir şeye çalışıyor genellikle.

Seks varsa tamam, yoksa hemen başka kapıya.

Belki bazı kadınlar da böyledir, bilemiyorum.

Ama bildiğim şu ki duygu ile çalışan kadınlar, an’da da duygu ile var olabilirler.

Sevmedikleri biriyle sevişemezler.

Yani an’da kalabilmek mümkün değildir onlar için.

AŞK’ın adı SEKS olmuş zamanımızda.

Ne kadar kolay yatağa giriyorsan, ne kadar güzel sevişiyorsan o kadar AŞK.

Erkekler adına konuşuyorum.

SEKS bitince AŞK da bitiyor elbette.

İstisnalar var mı?
Vardır elbette ama o kadar az ki günümüzde sözünü bile etmeye değmez.

Erkek için seks bitmiş, aşk da bitmiştir.

Kadın için ise belki de hiç olmayan Aşk artık gitmiştir ve giderken onu da götürmüştür yanında. 

Artık yalnızdır.

Artık yüreğinde aşk değil, giden aşkın boşluğu vardır.

Ve bu boşluğu ne kadar süre sonra, ne ile, ne şekilde dolduracağı ona kalmıştır.

Ya kolay yolu seçerek giden aşkın yaraları kapanmadan yeni bir aşka(!!!)  yelken açar; ya da yaralarının iyileşmesini bekler.

Bu onun tercihi olacaktır.

Ama kabuk bağlamamış bir aşkın üzerini yeni bir aşkla kapatmak yapacağı en büyük yanlış olacaktır.

Tabii giden gerçek bir aşk ise, seks değilse.

Aşk değilse rast gele…

Yüreğiniz elveriyorsa ve cesaretiniz varsa dilediğiniz her kapıya uzanabilirsiniz.

Yeni aşklar sizindir artık.

Bekleme yapmanıza gerek yoktur.

Amacınız sevmek sevilmek değilse çok da beklemeyeceksinizdir zaten.

GİDERKEN SEN

Oysa sana gelmiştim, sadece bir nefestin
Bir avuç gökyüzüydün sessizce sarıldığım 
Bir martı çığlığında yitirdim ellerini
Şimdi buruk bir dünsün, güne koyamadığım

Oysa hep benimleydin, asla gitmeyecektin
Son nefesimde bile asla yitmeyecektin
Uykusuz bir sabahın koynundayım her gece
Sanırım ben ölünce bitecek bu işkence

Tenim tenine hasret, ellerim ellerine
Güneş hiç batar mıydı baksaydım gözlerine
Oysa bir avuç umut, bir damla yeryüzüydün
Gittin sen, giderken de beni acıya gömdün

Oysa aşk kokuyorduk, hep aşkla bakacaktık
Ölüme giderken de el ele olacaktık
Şimdi bir uzak kentsin asla gelemediğim
Hep mutlu ol, aşkla kal benim canım sevgilim…

HATİCE NAYIR

Kadın işte.

Kullanılsa da AŞK’tır adı ne yazık ki.

Ya da kendini böyle kandırmayı tercih ediyordur.

Size bekleme yapmanızı gerektirecek gerçek aşklar diliyorum.

Bir de bitmeyen varsa ondan.

Ben bitmeyen aşkın olmadığını düşünüyorum.

Kendimden bile sıkılıyorum bazen.

Yıllarca, bir ömür bir insana aşık olmak mümkün müdür?

Bence değil.

Peki sizler ne düşünüyorsunuz?

Katılıyor musunuz yazdıklarıma?

Yorumlarınızı bekliyorum.

Bugün de bunlar düştü yüreğimden klavyeme…

Sevgiyle, dostlukla, aşkla.