HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA

“Şiir, benim için hayatın kendini yavaşça anlatma biçimi.”

Aramızdaki aşkın huzuruyla

Başlasak sabaha

Gümüşler taksak saçlarımıza

Uzun bir yolculuğa çıksak seninle

Aşkın yüz milyonuncu lehçesini öğrensek

Her sabah açıp gözlerimizi yâr yüzüne

Bizi yeni baştan sevsek 

Kimseye bakmasak 

Kimseden incinmesek

Güvercinler beslesek gönlümüzde 

Sonunda kavuşsak sevgilim

Gülümsesek

Her günümüz planlanmamış bir ayin 

Her aşk kurban ikimize

Düştük işte seninle

Başı sonu olmayan bir dehlize

Eski bir yolculuk artık yalnızlığımız 

Konuştuğumuz her dil yük 

Büyüğüz işte seninle sevgilim

Aşktan da büyük

Şimdi 

Aşk unutulmaz bir ikindi

Şimdi sevmek

Ömrümüzün yüz bininci senesi

Sevdamız sevgilim

Yalnızlığımızın

Çift kişilik hücresi

Şimdi biz 

Rüzgâra kapıldık kapılalı

Hayatımızda

Eski bir Türkan&Kadir filmi

Beynimizi savuran

Uçurumlarımız değil sevgilim

Aramızdaki

Bin altı yüz kilometrenin

Derdi

Biliyorsun sen de

Sevgi EMEK’ti.

Posted in

Bir Cevap Yazın