“Neden bana yaşamasını öğretmediler?”  Demiş değerli yazar Oğuz Atay “Tutunamayanlar” isimli romanında.   Bana da yaşamayı öğreten olmadı. Kimseden de öğretmesini beklemedim zaten. Öğretecek olanlara da öğreten olmamıştı ki. İnsan bilmediği şeyi öğretebilir mi? Ya da hayat öğretilecek bir şey midir? Belki de annelerimiz, babalarımız ve daha da büyüklerimiz yaşamayı öğrenemeden gittiler. Böyle giden o kadar çok insan var ki benim tanıdığım. Sizler de…

“Baba, seni çok seviyorum. Lütfen beni boşama.” Duyduğumuz annesi babası ayrılan küçük bir kızın çığlığıydı. Nedense böyle bir izlenim edindim çevremde. Evlilikler bitebilir elbette. Eşler anlaşamayabilir, geçinemez ve boşanabilirler. Ama nedense boşanmalarda babalar çocuklarını da boşuyorlar. Evlatlarını görmek için çaba harcamıyorlar. Nafaka vermemek için binbir takla atıyorlar. Sanki boşanınca evlatlarından da boşanıyorlar. Anlayamadığım şey şu:…

Beni gerçek hayattan tanıyanlar bilir. Kendimi övmek gibi bir huyum yoktur. Ama asla alçakgönüllülük yapmam ve doğruları söylemekten de hiç çekinmem. Eğer yürekse önemli olan güzel bir insanım. Bunu bilenler bilir. Hani standartlara bakınca kilom var, ama yaşıma göre de fena sayılmam. Zekama da şapka çıkartabiliriz. Duygular dersen şelale. Esprili ve eğlenceli biri olduğumu söyler…

Bir kadın bir erkeğin duygularını ne kadar anlayabilir? Ne kadar empati yapabiliriz karşımızdaki insana, hele bir de erkekse? Bunu aslında ben HAYAL ANIM isimli üçüncü şiir kitabımda deneyimledim bir anlamda. Şöyle ki: Kitabım Yalan Bey ve Hayal Hanım arasındaki karşılıklı atışmalardan oluşuyor. Bu atışmalar da ben yazınca şiir yoluyla oluyor mecburen. Yalan Bey bir söylüyor,…

“Aaaaaa, sen kilo mu aldın görüşmeyeli?” “Aaaaa, ne kadar şişmanlamışsın?” “Ne oldu, niye kendini bıraktın bu kadar?” Daha neler neler? Neden insanların dış görünüşü bizleri bu kadar ilgilendiriyor sizce? Çuvaldızı kendimize mi batırsak acaba? Bir arkadaşınıza rastladığınızda ilk duyacağınız sözün kilonuzla alakalı olmasını ister misiniz? Yoksa “Canımmmm, iyi ki rastlaştık. Ne kadar da özlemişim seni.”…

Merak ettim ve biraz araştırmak istedim: Acaba bir insanın hissedebileceği en büyük acı nedir? Nedense bu soruyu sorduğumda benim aklıma ilk gelen EVLAT ACISI oldu. Sonrası ANNE ACISI, belki kimilerine BABA ACISI, sonra da KARDEŞ ACISI. Oysa acı duyma hissi fiziksel ve psikolojik olarak ikiye ayrılıyormuş. Benim aklıma ilk gelenler psikolojik acılar olmuş demek ki.…

Hayat bir gün, o da bugün.Hiçbir şeyden vazgeçmeyin.Ne yaşınız, ne yaşıtlarınız, ne aileniz, ne konu komşu, ne çevre…Hiç kimseyi dinlemeyin.Ve ne istiyorsanız onu yapın. Cennet de, cehennem de burada.Lütfen unutmayın.Hayatınızı cehenneme çevirmeyin.İyi bir insansanız,Güzel bir yüreğiniz varsa,Vicdanlıysanız,Hak ediyorsanız,Cennet kılın dünyanızı.İmkanınız mı yok?Olduğu kadarıyla… Parasız da yapılacak o kadar çok şey var ki.Her şey para değil.Gökyüzünü,Bulutları,Çiçekleri,Kedileri,…