HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA

“Hatıralar güzeldir.

Bazen hatırlamamak daha güzeldir.”

Hatırlamıyorum

Hangi yılın Ekim ayıydı

Okula ilk gittiğim sabah

Üniversite işte

Adı her neyse

Merak ve endişeyle 

Girmiştim polis kontrolündeki

Kampüse

Boykotlar, bombalar

Her gün ayrı bir olay

Yetmiş küsur tekmili birden

Aksiyon filmi sanki

Kim nereden

Kimde ne var

Huy değişir mi

Elbette o zamanlarda da

Mantıksız

Ve romantiktik

Sanki

Beyaz atlı prensi

Sıralarımızın arasına

Gizlemiştik

Bizim de oldu aşk sandıklarımız

Gençtik, heveslendik

Okulda adam kalmamış gibi

Gittik

Komşunun ortaokul terk

Oğlunu sevdik

Sınıfa dereceyle giren Tarık

Cavit sınıfın atom karıncası 

Erce en yakışıklısı 

Serdar ve Gülhis

Onca yıl sonrası

Hatırladığım en özel çift

Sizdiniz

Demet, Saime, Gözen

İsmini sayamadığım bütün kızlar

Nasıl pırıl pırıl

Nasıl da güzeldiniz

Siz

Cumhuriyet kentinin inek kızı

İlk dönemlerde

Bütün taşralılar gibi

Ders çalışmaktan başka hiçbir şey

Görmediniz

Önce hiç olmayacak insanları

Sonra da İstanbul’u

Aşk bellediniz

Yaş aldınız

Yendiniz, yenildiniz

Bu zamanlara geldiniz

Ama hiç kimseyi sevmediniz

Kimseye tam anlamıyla güvenemediniz

On sekizinizde de

Sonrası da

Aşk O’na düştü işte 

Bunca zaman sonra

O da gönlünüze

Hiç yaşamadığınız kadar

Sevdiniz

Ah yâr

Derinliğinde kaybolduğum yar

Ah, ömrüme gelen bahar

Sen hep böyle kal lütfen

Hep böyle kal…