“Sevgilim
Aşk’a düşen inci tanesisin sen
İyi ki düştün nehrime…”
Özlemek mi
O da neymiş
İnsan kirpiğinin ucunda mı saklar
Gözyaşlarını
Bu kadar zor
Bu kadar ağır mıydı
İki sevgiliyi yakan
Mesafeler, ah mesafeler
Sanırdım ki
Hayat akar gider
Özlem durur
Uzaklarda bir yerde
Artıyormuş oysa
Günden güne
Bir nehirmiş özlemek
Denizine kavuşmadan
Tükenmeyen
Özlemek
Çölde yolunu yitirmiş dervişin
Bir damla suya kavuşması
Özlemek
Durgun bir gölün
Sevgilinin yüzüne yansıması
Özledim sevgilim
Kokun burnumun direğine saplanmış
Yokluğun bir tutam karabiber gözlerimde
Sevdan hep yüreğimde
Aşk buysa eğer
Aşk özlemekle doğru orantılıysa
Aşk hiç geçmiyorsa
Bitmiyorsa
Dinmiyorsa
Bu ahir ömrümüzde
Her şeye değer
Yeter sevgilim
Bu özlem bize
Artık yeter…
HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA 
Yorum bırakın