“Neden bana yaşamasını öğretmediler?” demiş #OğuzAtay “Tutunamayanlar” isimli romanında.
Bana da yaşamayı öğreten olmadı.
Öğretecek olanlara da öğreten olmamış ki.
İnsan bilmediği şeyi öğretebilir mi?
Ya da hayat öğretilecek bir şey midir?
Bence hayat öğrenilecek bir şeydir.
Ben bilmediğim halde öğrenmeye çalıştım yine de.
Hayattan ders aldım hiç usanmadan.
Kuşlarla özgürlüğü,
Denizle huzuru,
Yeşille büyümeyi öğrendim.
Ayla ışığı,
Yıldızlarla parlamayı,
Güneşle aşkı öğrendim.
Ağlamayı, gülmeyi, savaşmayı, sevişmeyi, uslanmayı öğrendim.
Aşkta güvenmeyi,
Sevildiğimi sorgulamadan sevmeyi, Özlerken bile huzurlu kalmayı öğrendim.
Nasıl öğrenileceğini bilmeyenler ne kadar çok şey kaçırdıklarını da öğrenemediler.
O yüzden üzülecekleri bir şey de olmadı.
Yaşamayı öğrenemeden ölüp gittiler sonra da.
Ben ölsem de gam yemem.
Öğrendiklerimi çocuklarıma da öğrettim.
Yaşamak güzel şey.
Her şeye rağmen.
Onlar da biliyorlar bunu artık.
Bir küldüm, güle döndüm.
Ve hep yüzümü hayata döndüm.
Sizler de öyle yapın.
Asla vazgeçmeyin.
Hayattan ve yaşamaktan…
Bir ateştim, küle döndüm.
HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA 
Yorum bırakın