HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA

“Şiir, benim için hayatın kendini yavaşça anlatma biçimi.”

Sana

Ulaşamadığım noktaya

Koydum kendimi

Bul beni

Özlemek

Fırından yeni çıkmış

Ekmek tazeliğinde

Ucundan koparıp yiyorum

Biraz daha biraz daha işte

Soğutmuyorum

Sensizliğe

Uyandığım her sabah

Hasretin kamp kuruyor gönlüme 

Sana uyanıyorum 

Geceleri

Üzerime usulca yağan yıldızları

Uyandığımda

Gözlerinden toplamak istiyorum 

Bir dilim ekmek gibi

Bir yudum su gibi

Hava gibi, nefes gibi 

Muhtacım sana

Kopamıyorum

Sanadır sabahlarım

Sendedir uykularım

Sensiz sabahlara

Asla

Uyanmak istemiyorum

Sevgilim

Hasretine gömdüm kendimi

Gel lütfen

Ya da karşıla beni.

Posted in

Yorum bırakın