HATİCE NAYIR'IN KALEMİNDEN AŞKLA

“Şiir, benim için hayatın kendini yavaşça anlatma biçimi.”

Her şey o mavi gramofonun taş plaklarında

O sararmış lambalı radyonun 

“Arkası Yarın” anonslarında kalmıştı

Hiçbir şey geçmemiş

Hiç kimse yaşamamıştı bu koskoca evrende

Unutmamış

Unutulmamıştık hiç

Emek en kutsal değerdi 

Sevda hâlâ sinemalardaydı

Seni ben böyle zamanlarda sevdim sevgilim

Seni ben büyülü zamanlarda buldum 

Mühür gözlüm 

Mühürledim ömrüme

Yüreğime serilmiş ölü toprağına

Peri tozları serptin hiç usanmadan

Ve mutlu sonlu bir masala uyandım

Farkında bile olmadan

Şimdi hayat hep senden sonrası

Evveli yok, ahiri sensin

Şimdi sevgilim

Sen hayata sıkıca tutunmam için

Tek sebebimsin.

Posted in

Yorum bırakın