Aşktan hemen önce doğdum ben Biz yaratılmamıştık daha Aşk bizimle adım attı  Dünyaya Sonra zerrinkadeh koktu kentin  Sen doğdun Ve yeryüzüme geldin   Yüreğinde boy verdi aşk Yüreğimde boy verdi aşk  Gördüm, ben de sevdim Önce tuttun elimden Aşkı hayatımıza getirdin Pimini çekip sonra Tam ortamıza serdin Şimdi seni sevdiğim kadar açık Seni sevdiğimden çok…

“Neden bana yaşamasını öğretmediler?” demiş #OğuzAtay “Tutunamayanlar” isimli romanında. Bana da yaşamayı öğreten olmadı. Öğretecek olanlara da öğreten olmamış ki. İnsan bilmediği şeyi öğretebilir mi? Ya da hayat öğretilecek bir şey midir? Bence hayat öğrenilecek bir şeydir. Ben bilmediğim halde öğrenmeye çalıştım yine de. Hayattan ders aldım hiç usanmadan. Kuşlarla özgürlüğü, Denizle huzuru, Yeşille büyümeyi…

Seni sevmek Bir çiçek bahçesine uyanmak Her sabah Seni sevmek Yağmurlu bir günde Toprağı koklamak Seni sevmek İğde ağacından Kopmuş bir yaprak Seni sevmek Uykusuz bir gecede Sabah uykusu  Seni sevmek Yeni doğmuş bebekteki Süt kokusu Seni sevmek Her şey çok güzel olacak duygusu Seni sevmek Keşkelerin vedası Seni sevmek Tüm dualarımın kabulü Seni sevmek…

“Yağmurun sesi geliyor dışardan Bir yere de davet etmiyor kör olası.” Hoş, biz çoktan icabet etmiştik davete Alıp yüreklerimizi gitmiştik aşk kokan o ülkeye Kalbimiz orada çarpıyor artık Ruhumuz manastıra kapanmış Huzurda Dindi tüm yağmurlarımız Bitti yaşanmışlıklarımız Şimdi tüm seferler iptal Şimdi her yol bize çıkıyor  Son vapuru kaçırmadık işte Yine aylardan Kasım Ve biz …

“İnkar etme kalbimdeki asil ve güzel duruşunu.” Öyle bir yerdesin ki Öyle güzel, öyle asil Sanki hep oradaymışsın gibi hani Hiç gelmemişsin Hiç gitmemişsin Orada doğmuşsun sanki Kalbim Van’ın güzel bir sahil kasabası  Kalbim sığınabileceğin en güzel aşk ormanı Sevgilim O kadar güzel bir duygu ki Açtığım her ortamda seni bulmak Sen erişemediğim sahil güneşim…

“Hiçbir patatesin yolu bu kadar gözlenmemişti” Bir restoran menüsü gibiydi hayat Okunmuş, seçilmiş ve bitmişti Seçimler yanlış da olsa O gün seçtiklerimiz denenmişti Bir daha asla’ydı bazıları Keşke seçmez olaydım Ayırdığım zamana değmezdin  Bazısı da bir türlü gelememişti En lezzetlisini en sona saklamış hayat En değerlisini, en güzelini Restoranın tek keyifli yemeğiydin sen Zaman hiç…

“Bir çiçeğin kalbinde büyümesidir AŞK” Zannedersin ki her şey yolunda  Zannedersin ki kanamıyor yüreğin Oysa sevdiğinin atamadığı her adımda Sen de kilitlenir kalırsın Evden çıkmak ne mümkün Oturabiliyor olmaktan utanırsın Ne gök mavidir artık Ne de denizler turkuaz Hayat çekilmezdir  Sevdiğin iyileşene kadar Eylül de gelmeyecektir İçim geç kalmış zeringedeh çiçeği Dilimde katran ağacı büyümekte…

“Bir gül kurusu avuçlarımda,kokusu senden kalıyor” Seni özlüyorSeni kokluyorumİstanbul dar geliyor sevgilim Kadıköy sahilinde bir martıyımHer sabah habersizceGözlerinden kanatlanıyorum Rengarenk su damlasıyımTenine süzülen boğazlı kazağındanSana süzülüyorSeni üşüyorum sevgilim Boğaz’da inci gerdanlıkmış aşkTakılmış hayatımızaÇıkmasın boynumuzdan Ellerim ellerini bulsaSavrulsa aşk koynumuza Oysa geçip giderdi her şeyKalmazdı hüzün dediğinYamacına özlemYamacına ayrılık bulaşmasa Zaman geçiyor belkiKeşke geçenSadece zaman olsa…

“İçim aydınlık seninleKaranlık değmesin bize.” Güneşim de sensinIşığım da Günüm seninle aydınlanıyorÖmrüm seninle renkleniyor Aydınlığıma düşen gökkuşağımHayatımı ışıldatanım Boş bir çerçeve değil artık alın yazımSen yazıldığından beri Ey tatlandırılmış ev şarabımEy harap ömrümün mimarıEy Ferhat’ı Şirin’in Senden öncesi yokSenden sonrası Nuh tufanı Hepimiz aynı gemide değilizSadece ikimiz varız evrende BenceYeter bize…

“Sevgilim Aşk’a düşen inci tanesisin sen İyi ki düştün nehrime…” Özlemek mi O da neymiş İnsan kirpiğinin ucunda mı saklar Gözyaşlarını Bu kadar zor Bu kadar ağır mıydı İki sevgiliyi yakan Mesafeler, ah mesafeler Sanırdım ki Hayat akar gider Özlem durur Uzaklarda bir yerde Artıyormuş oysa Günden güne Bir nehirmiş özlemek  Denizine kavuşmadan  Tükenmeyen Özlemek…